Gęstość powierzchniowa

To nie przypadek, że gęstość powierzchniowa zwiększała się mniej więcej wtedy, gdy na rynek wprowadzano dyski wyposażone w nowe głowice odczytująco-zapisujące. Aby zwiększyć gęstość powierzchniową, trzeba zarówno zapisywać dane na coraz mniejszych obszarach dysku (nazywanych domenami), jak i efektywnie odczytywać z nich wzory magnetyczne.

Bity są rejestrowane na dysku w efekcie przesuwania się głowicy zapisującej nad domenami i modyfikowania biegunowości ziaren materiału magnetycznego zawartego w domenie. Odczytywanie bitów polega na umieszczeniu elementu odczytującego głowicy w po2ycji, która umożliwia interpretację stanu magnetycznego domeny i przekształcenie go w użyteczny sygnał. Dokładność i czułość głowic odczytuj ąco- zapisujących, elektroniki pozycjonującej i samego nośnika stopniowo się zwiększały, umożliwiając przechowywanie bitów w coraz mniejszych domenach.

Wiele pierwszych stacji dysków używało głowic ferrytowych do wywołania zmian magnetycznych w nośniku. Począwszy od roku 1979, głowice ferrytowe zaczęły ustępować miejsca indukcyjnym głowicom cienkowarstwowym, które były rezultatem zastosowania technologii półprzewodnikowej do konstrukcji i produkcji głowic. Głowice cienkowarstwowe mogły przesuwać się niżej nad nośnikiem oraz odczytywać i zapisywać gęściej upakowane bity.

Głowice cienkowarstwowe wyszły z użycia na początku lat 90., ponieważ pojawiły się inne konstrukcje, które pozwalały odczytywać bity zajmujące jeszcze mniejszą powierzchnię. W roku 1991 firma IBM zaprezentowała głowicę opartą na efekcie magnetorezystywnym (MR), która zrewolucjonizowała branżę.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>