Kopia lustrzana to nie „srebrny pocisk”

Zwolennicy zdalnego wykonywania kopii lustrzanej utrzymują, że jest to metoda umożliwiająca natychmiastowe odzyskanie danych. Uproszczona konfiguracja zakłada wykorzystanie dwu platform składowania danych połączonych siecią WAN i umieszczonych w pewnej odległości od siebie. Gdyby dyskowi z platformy A groziła awaria, aplikacje i użytkownicy „przełączaliby się” na zapasową platformę dyskową B w odległej lokalizacji, gdzie znajduje się aktualna kopia danych z platformy A. Informacje mogłyby być przetwarzane bez przerwy.

Wysoki koszt systemu kopii lustrzanych spowodowany jest częściowo tym, że układ taki to coś więcej niż dwie połączone ze sobą identyczne macierze dysków. Więk-szość producentów zaleca stosować metodę „podziału lustrzanego” w każdej z ma-cierzy, lub przynajmniej w macierzy podstawowej. W zależności od zastosowanej re-guły, może to kilkakrotnie zwiększyć koszt macierzy w porównaniu do systemu nie przystosowanego do wykonywania lustrzanych kopii danych.

Podział lustrzany uzyskuje się przez synchronizację danych w jednym zestawie dys-ków danej macierzy z innym zestawem wewnątrz tej samej macierzy (oznacza to powstanie synchronicznej lub symetrycznej pary lustrzanej). Następnie regularnie wycofuje się lustrzany zestaw z pracy (czyli odłącza) i zastępuje drugim zsynchronizowanym zestawem (patrz rysunek 9.10).

Należy uważać, aby nie uprościć zbytnio tego procesu, którego realizacja jest delikatnym zadaniem. Lustrzana kopia danych wymaga synchronicznego kopiowania zmian wprowadzanych w jednym wolumenie (źródłowym) do innego wolumenu (docelowego). Z perspektywy serwera lub aplikacji zapis nie może być uznany za zakończony, jeśli zmian nie dokonano we wszystkich kopiach lustrzanych i w samym źródle. Kopie lustrzane mogą powstawać w pojedynczym urządzeniu pamięci masowej lub —jeśli pozwala na to architektura aplikacji — w kilku odrębnych urządzeniach. W przypadku awarii docelowego urządzenia lub „odłączenia” go od oryginalnego, staje się ono statyczną, „zamrożoną w czasie” kopią źródła.

W tym miejscu zaczynają się problemy. W zależności od działań podejmowanych w celu „uspokojenia” aplikacji lub systemu plików w chwili odłączenia kopii lustrzanej, „zamrożona w czasie” kopia nadal zachowa pewien poziom spójności z aplikacją, systemem plików lub urządzeniem blokowym. Z tego względu integracja procesu po-działu lustrzanego z daną aplikacją stanowi kluczowy czynnik przy określaniu zgod-ności danych zapisanych w „zamrożonej w czasie” kopii. Spójność danych można opisać w skali od „spójności na poziomie transakcji”, co oznacza, że kopia wynikowa stanowi „zamrożoną w czasie” kopię wszystkich transakcji zawartych do momentu podziału, aż do „spójności powypadkowej”, co oznacza, że kopia wygląda prawie tak, jak wyglądałaby po gwałtownym wyłączeniu serwera. W tym ostatnim przypadku pewna liczba transakcji może być niekompletna lub całkowicie stracona.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>