Krótki przegląd wirtualizacji w technologii informatycznej

Wirtualizacja od dawna stanowi część infrastruktury informatycznej. Komputery klasy mainframe można dzielić na partycje logiczne (LPAR), w których działają odrębne systemy operacyjne i aplikacje. Każda partycja logiczna jest maszyną wirtualną, pod każdym względem działającą jak niezależna jednostka, mimo że wszystkie partycje logiczne współdzielą jedną platformę fizyczną.

Na początku ery komputerów osobistych użytkownicy mogli uporać się z ograniczeniami powolnych stacji dyskietek, dokupując pamięć i konstruując dysk wirtualny, który pozwalał na zapis i odczyt danych z szybkością znacznie większą niż dysk fizyczny. „RAM-dyski” były dość popularne pod koniec lat 80., a producenci układów scalonych czerpali pokaźne zyski ze sprzedaży kart pamięci, które były wówczas konkurencyjne cenowo w stosunku do drogich, niestandardowych dysków twardych.

Wirtualizacja znalazła zastosowanie nawet w sieciach. Aby odsunąć urządzenia pamięciowe i peryferyjne od złączy na płytach montażowych na odległość większą niż przewidziana przez producenta, projektanci przedłużeń kanałowych wynaleźli kilka technik opartych na wirtualizacji. Jedna z nich polegała na „oszukiwaniu” urządzeń za pomocą „inteligentnych” kontrolerów instalowanych po lokalnej i zdalnej stronie łącza (zobacz rysunek 7.1). Kontrolery te, nazywane przedłużaczami kanału, emulowały lokalnie urządzenie peryferyjne, przenosiły ruch wejścia-wyjścia przez sieć rozległą i emulowały hosta po zdalnej stronie łącza, dzięki czemu ogólna wydajność systemu nie zmniejszała się wskutek opóźnień spowodowanych zwiększoną odległością.

Ten krótki przegląd dowodzi, że wirtualne abstrakcje służyły wielu celom — od zwiększania wydajności (dysk wirtualny), niezawodności (RAID) i elastyczności topologicznej (przedłużanie kanału) do ulepszania alokacji zasobów (partycje logiczne). Wirtualizacja pozwalała na osiągnięcie architektonicznych celów projektowych z wykorzystaniem staiego asortymentu sprzętu. Bcztrój tezaWky layln konfiajiraoio a czasem nawet budować wyspecjalizowane urządzenia na użytek niemal każdej wdrożonej aplikacji albo opracowanej procedury.

Wirtualne abstrakcje mogą również ukrywać złożoność, sprawiając, że wiele elementów wygląda jak jeden. Na przykład plik to uproszczone odwołanie do zbioru bloków fizycznych, które zawierają dane używane przez aplikację. Systemy plików to również rodzaj wirtualizacji.

Wirtualizacja bywa też używana — jak w przypadku partycji LPAR i niektórych technik taśmowych — do „rozmnożenia” pewnego stałego zasobu w taki sposób, że jeden element wydaje się z perspektywy wielu procesów lub elementów odrębnym i unikatowym zasobem. Jeden z czołowych producentów taśm oferuje obecnie platformę, która „przedstawia się” serwerom jako marka stacji taśm preferowana przez dany serwer. Kiedy otrzymuje strumienie wejściowe od poszczególnych serwerów, przechwytuje dane, szereguje je i nadaje im priorytety oraz formatuje do zapisu w fizycznie podłączonej bibliotece. W rezultacie powiela liczbę urządzeń taśmowych dostępnych serwerom.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>