Materiały nośne

Choć większa gęstość powierzchniowa jest pochodną usprawnień w konstrukcji głowic odczytująco-zapisujących, kluczem do osiągnięcia mniejszych rozmiarów bitów i rzeczywistego zwiększenia gęstości są same materiały nośne. Obecnie powierzchnie zajmowane przez bity są wąskie, ale długie. Aby zmieścić więcej bitów na dysku, wielu producentów szuka nośników, które umożliwiłby zapis bitów w postaci bardziej

zbliżonej do kwadratu. Problem, z którym muszą zmierzyć się inżynierowie, polega na tym, że im mniejszy jest rozmiar ziaren w pokryciu magnetycznym, tym gorzej utrzymują one pole magnetyczne i tym mniej są odporne na ciepło.

Większość ekspertów zgadza się, że największą przeszkodą na drodze do zwiększania gęstości powierzchniowej jest stabilność termiczna. Można skonstruować bardziej czułe głowice, można dosunąć je bliżej do nośnika, aby ulepszyć wykrywanie sygnału, można też zwiększyć dokładność śledzenia ścieżek. Ostatecznie jednak to właściwości nośnika — minimalna liczba ziaren, która pozwala uzyskać najlepsze połączenie ko- ercyjności (trwałości magnetycznej) oraz odporności na temperaturę — ograniczają skalowanie gęstości.

Obecnie do przechowania bitu danych potrzeba co najmniej 1000 ziaren materiału magnetycznego. Aby zmniejszyć powierzchnię zajmowaną przez bit, trzeba spełnić jeden z trzech warunków: 1) odkryć nowe materiały, które będą utrzymywać wykrywalny ładunek magnetyczny i opierać się efektowi SPE w liczbie mniejszej niż 1000 ziaren 2) odkryć materiały lub procesy technologiczne dostarczające ziaren, które mająjednolite rozmiary i dzięki temu tworzą mniejsze domeny 3) odkryć nowe technologie detekcji sygnału, które pozwolą wykrywać ładunek magnetyczny z wykorzystaniem mniejszej liczby ziaren.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>