Ograniczanie czasu tworzenia kopii zapasowej

Niektóre z nowych, zmodyfikowanych systemów archiwizacji rozwiązują problemy związane z zapisem kopii zapasowej, natomiast inne starają się skrócić czas odzyskiwania i przywracania danych. Kilka spośród takich rozwiązań — np. różnego typu programy do tworzenia wyłącznie kopii przyrostowych („pełna kopia, potem wyłącznie zapis zmian”), lub programy do tworzenia kopii zapasowej podczas działania aplikacji (tak zwana „archiwizacja danych na gorąco” czyli „hot backup”) czy zapamiętywania chwilowego stanu danych (tzw. „archiwizacja lub kopia lustrzana obrazu bitów”) — są już dostępne od jakiegoś czasu.

Produkty te starają się rozwiązać problemy związane z ograniczonym pasmem sieci oraz wymaganiami co do czasu odzyskania danych. Realizują to zadanie, zmniejszając ilość danych, które muszą być przenoszone z dysku na taśmę. Producenci twierdzą, że dzięki temu taśma pozostanie jeszcze długo ważnym nośnikiem wykorzystywanym w systemach ochrony danych.

Także metoda zwana jako „E-magazyn” koncentruje się na skracaniu czasu tworzenia kopii zapasowej, co zostało omówione nieco wcześniej w tym rozdziale. W przypadku jej użycia zarchiwizowane dane są przesyłane w sieci WAN lub internet do odległego miejsca, znajdującego się najlepiej w bezpośrednim sąsiedztwie centrum odzyskiwania danych, do którego przedsiębiorstwo zamierza przenieść swoje funkcje informatyczne w razie awarii — lub nawet w samym tym centrum. Można dzięki temu uniknąć opóźnień przy odzyskiwaniu danych, związanych z koniecznością przenoszenia taśm do i z urządzeń zapisująco-odczytujących i przewożenia ich do centrum odzyskiwania danych w razie awarii. Firma Iron Mountain często przedstawiała użytkownikom swoje możliwości w zakresie tworzenia kopii zapasowych i budowy e-magazynów.

W zależności od producenta, druga warstwa dysków może realizować kilka funkcji (szczegóły na rysunku 9.13). Może na przykład służyć jako:

– „wirtualna taśma”, stanowiąca pamięć podręczną biblioteki zaplecza, która pozwala emulować nośnik, tak aby archiwizacja danych odbywała się w trakcie jednej operacji i aby nośniki taśmowe były zapisywane do pełnej pojemności

– pamięć podręczna ograniczająca opóźnienia przy lokalnym odzyskiwaniu danych, przy czym taśma służy jako nośnik danych odczytywanych zdalnie

– miejsce „przeglądania” zarchiwizowanych danych za pomocą narzędzi korelacyjnych, uniemożliwiających zapis powtórzonych informacji na zapasowych nośnikach

– miejsce „czyszczenia” danych za pomocą programów antywirusowych i mechanizmów wykluczających, które usuwają niepożądane typy plików ze zbioru danych

– miejsce wprowadzania systemu nazewniczego dla danych, opisanego w poprzednim rozdziale (chociaż mało istotne z punktu widzenia ochrony danych, rozwiązanie to może służyć do wprowadzania struktury nazewniczej dla dużej ilości danych powstałych przed wdrożeniem takiej struktury).

Producenci często uzasadniają konieczność wprowadzenia drugiej warstwy dyskowej pamięci masowej tym, że taki dodatkowy dysk, przyczyniając się do zmniejszenia strat po awarii, obniża też koszty ponoszone przez użytkownika. Najważniejszym ich argumentem jest natomiast to, że pamięć masowa drugiego poziomu może być zbudowana z tanich dysków IDE/ATA lub ATA, ponieważ z warstwy tej korzysta się rzadko i nie musi ona być aż tak wydajna jak podstawowa pamięć masowa.

Niektórzy producenci twierdzą, że układ dyskowy drugiej warstwy może składać się ze starszych platform, wykorzystywanych już w przedsiębiorstwie, co przedłuża ży-wotność wcześniej zakupionych urządzeń. Kilku dostawców proponuje układy pa-mięci masowej „D2”, pozwalające stosować rozwiązania niezależnych producentów.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>