Podstawowa konstrukcja napędu dyskowego

Podstawowa konstrukcja napędu dyskowego wywodzi się z dysku RAMAC firmy IBM, wprowadzonego na rynek w 1956 roku. Dysk RAMAC oferował pamięć o dostępie swobodnym oraz pojemności 5 milionów znaków, ważył prawie 900 kilogramów i zajmował tyle miejsca, ile dwie nowoczesne lodówki. Dane były przechowywane na pięćdziesięciu aluminiowych talerzach o średnicy 24 cali, pokrytych po obu stronach tlenkiem żelaza. Magnetyczne pokrycie nośnika stanowiły mniej więcej te same materiały, których użyto jako podkładu podczas malowania mostu Golden Gate w San Francisco.

W ciągu następnych 40 lat postępujące innowacje w technologii komponentów dyskowych oraz algorytmach przetwarzania sygnału doprowadziły do imponującego zwiększenia pojemności i równie imponującego zmniejszenia fizycznych rozmiarów dysków. Według przedstawicieli branży usprawnienia osiągnięto głównie dzięki skalowaniu komponentów dysku, które pozwoliło zapisywać więcej bitów na większej liczbie ścieżek.

Dane statystyczne robią wrażenie. Pojemność magnetycznej pamięci dyskowej wzrosła 5 milionów razy w porównaniu z pierwszym dyskiem. Tempo wzrostu pojemności zwiększyło się w latach 90. W latach 1991 – 1997 pojemność rosła w tempie mniej więcej 60 procent rocznie. W roku 1998 tempo to zwiększyło się do 80 procent, w roku 1999 zaś — do 130 procent. Obecnie pojemność podwaja się co dziewięć miesięcy.

One comment to Podstawowa konstrukcja napędu dyskowego

  • ElPolacco  says:

    Jeśli już mowa o napędach to warto dodac, może nie wszyscy o tym wiedzą, że popularne rozwiązanie a zarazem następcę DVd, a mianowicie blu-ray zostały stworzone przez naszego rodaka w Stanach jednoczonych.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>