W tej metodzie nagłówek dodawany do danych zapisywanych przez aplikację umożliwia:

– Ustalanie pochodzenia danych. Dane są kojarzone z określonymi aplikacjami i wersjami aplikacji, a może również z użytkownikami, aby: 1) uprościć ich przyszłe wykorzystanie, 2) pomóc w definiowaniu wymagań związanych z bezpieczeństwem danych, 3) umożliwić późniejsze włączenie danych w plany replikacji, migracji albo normalizacji.

– Ustawianie poziomu ważności danych. Poziom ważności danych wynika z ich związków z aplikacjami i (lub) procesami biznesowymi w rezultacie zdefiniowanych wymagań ciągłości biznesowej albo nakazów dotyczących podtrzymywania i ochrony danych. W oparciu o te informacje można włączać dane w różne plany tworzenia kopii lustrzanych i zapasowych i w każdej fazie ich „cyklu życia” wyszukiwać konkretną platformę fizyczną, na której są przechowywane.

– Kontrolę integralności danych. Dzięki skróconemu opisowi danych, sumie kontrolnej albo innej metryce, która identyfikuje stan danych w momencie tworzenia, opisowy nagłówek może gwarantować, że integralność danych nie została naruszona podczas przenoszenia ich między platformami.

– Określanie końca przydatności danych. Aby ułatwić usuwanie danych z systemu pamięciowego i usprawnić zarządzanie pojemnością pamięci masowej, nagłówek może wskazywać końcową datę przydatności danych.

W prostym, 16- lub 32-bitowym nagłówku nazewniczym dałoby się zapisać niemal dowolne kryteria zarządzania, przenoszenia lub śledzenia danych w infrastrukturze pamięciowej przez cały okres ich przydatności. Im bardziej elastyczne byłyby te kryteria, tym większe pole do popisu mieliby administratorzy, jeśli chodzi o dostosowanie nagłówka do własnych potrzeb.

Oczywiście, opisywana tu metoda nazywania danych musiałaby być bezzakłóceniowa i zgodna z wszystkimi systemami plików, systemami operacyjnymi oraz bazami danych. Musiałby to być system otwarty, pozwalający menedżerom ds. pamięci masowej (od tego momentu nazywanych „menedżerami ds. danych”) zastosować metodę nazewniczą samodzielnie wybraną z repozytorium obiektów nagłówka (zobacz rysunek 8.9). Musiałby również dołączać dodatkowe informacje bezzwłocznie i bez wprowadzania opóźnień do procedur wejścia-wyjścia oraz współpracować ze wszystkimi nośnikami pamięciowymi, platformami i protokołami transmisji.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>