Wzrost granic SPE

Obecnie uważa się, że „demon SPE” kryje się gdzieś w zakresie 100 – 150 Gb/cal2, co zapewnia sporo „oddechu” producentom dysków, których apetyt na pojemność wydaje się nienasycony. Jednakże poza granicą 150 Gb/cal2 przyszłość nie rysuje się zbyt różowo. Co więcej, jeśli utrzyma się obecna tendencja zwiększania pojemności dysków, to mimo tak dużego potencjału wzrostu granice SPE zostaną osiągnięte przed rokiem 2010.

Według większości ekspertów zwiększenie gęstości powierzchniowej powyżej 150 GB/cal2 nie będzie możliwe bez zastosowania zupełnie nowych technologii, które będą wymagać przełomu w procesie obróbki albo odkrycia alternatywnych materiałów. Aby zrozumieć, jakiego rodzaju ulepszenia trzeba wprowadzić w bieżących dyskach, żeby osiągnąć choćby przewidywany limit gęstości powierzchniowej z zakresu 100 – 150 Gb/cal2, warto przyjrzeć się temu, jak dyski ewoluowały do obecnej postaci.

Czytelnicy mojej pierwszej książki z serii Holy Grail pamiętają, że współczesny magnetyczny dysk twardy ((zobacz rysunek 6.2) składa się ze stosu talerzy wykonanych ze stopu aluminiowego pokrytego materiałem magnetycznym, na których zapisuje się dane w postaci liniowych ścieżek magnetycznych bitów. Talerze są obracane przez silnik przeciwnie do ruchu wskazówek zegara z szybkością od 3600 do 10 000 obrotów na minutę. Dane są odczytywane z wirującego nośnika i rejestrowane na nim za pomocą głowic odczytująco-zapisujących, które unoszą się nad nośnikiem w odległości mierzonej w mikrometrach.

W większości współczesnych dysków twardych głowice są precyzyjnie pozycjonowane nad ścieżkami po obu stronach nośnika za pomocą ramion aktywatora, sterowanych przez serwomotor. Układy mikroelektroniczne sterują działaniem dysku, przekształcają stany magnetyczne w użyteczne sygnały i stanowią interfejs między dyskiem a korzystającym z niego systemem komputerowym.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>